Tags: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Το βιβλίο αυτό έρχεται να καλύψει ένα κενό στην εργογραφία, που αφορά σε έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Καστοριάδης χρησιμοποιεί μία ιδιαίτερη γλώσσα, για να αποδώσει την εξαιρετικά πρωτότυπη όσο και σύνθετη σκέψη του. Προσφεύγει με την ίδια άνεση στη φιλοσοφία, στην ιστορία, στην ψυχανάλυση, στις κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες, στα μαθηματικά, στη φυσική, στη βιολογία. Σε αυτές τις διαδρομές, ο ίδιος δημιουργεί νέους όρους, αλλά και πλάθει, μεταπλάθει, παραλλάσσει ή αποδίδει ειδικό και ιδιαίτερο περιεχόμενο σε ήδη υφιστάμενους. Όροι όπως, αυτοαλλοίωση, θέσμιση, κοινωνικό φαντασιακό, μάγμα, ποιείν-πράττειν, πρόταγμα, τύχημα, συνιστούν το καταστατικό λεξιλόγιο του Καστοριάδη και επανεμφανίζονται διαρκώς στο λόγο του. Ο ίδιος, βέβαια, δεν τους αναλύει κάθε φορά, θεωρώντας το περιεχόμενό τους γνωστό. Έτσι, πολλές φορές, ο αναγνώστης δυσκολεύεται στην προσπέλαση του κειμένου.