Η ιστορία της ελληνικής μεταπολεμικής βιομηχανίας έχει αναλυθεί από αρκετούς συγγραφείς. Στην υφιστάμενη βιβλιογραφία έχει εξεταστεί κυρίως η οικονομική και κοινωνική συνιστώσα της, ενώ έχει σχεδόν αγνοηθεί η τεχνολογική διάσταση και συνεισφορά της. Ο συγγραφέας μετά αηό πρωτογενή έρευνα σε δημόσια διαθέσιμα αρχεία, αλλά και σε αρχεία ιστορικών πρωταγωνιστών της περιόδου, θέτει τρία κομβικά ερωτήματα: - αν αναπτύχθηκε τεχνολογική καινοτομία στην Ελλάδα, - αν η μεταπολεμική βιομηχανία συνεισέφερε στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου στη χώρα, και - αν η εγχώρια βιομηχανία συνέβαλε στη βελτίωση της εκπαίδευσης στη μεταπολεμική Ελλάδα. Αξιοποιώντας δημοσιευμένα και αντικειμενικά ποσοτικά δεδομένα, η απάντηση στα τρία αυτά ερωτήματα είναι καταφατική, κάτι που ίσως έρχεται σε αντίθεση με την καθεστηκυία άποψη για το ζήτημα. Η μέθοδος είναι πρωτότυπη, δεδομένου ότι ο συγγραφέας, πέραν των συνολικών στατιστικών, μελετά επτά εμβληματικές επιχειρήσεις της περιόδου 1950-1973, οι οποίες ήταν αντιπροσωπευτικές για την ελληνική βιομηχανία, αποτελώντας παράλληλα το 25% του τότε μεγέθους της. Το βιβλίο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τον ερασιτέχνη ιστοριοδίφη της εποχής, αλλά και για τον φοιτητή που μελετά την τεχνολογική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη στη μεταπολεμική Ελλάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς, όχι μόνο διότι δεν θεωρεί δεδομένο τον σημερινό τρόπο ζωής, αλλά γιατί αντιπαραβάλει, εύκολα και κατανοητά, ποσοτικά δεδομένα για το επίπεδο ζωής και το επίπεδο μόρφωσης του μέσου Έλληνα τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, με τα αντίστοιχα δεδομένα σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου... παρελαύνουν δεκάδες ονόματα τεχνικών, μηχανικών και εργοδηγών, των οποίων οι φιλοδοξίες και οι επαγγελματικές τους ικανότητες έφτιαξαν την Ελλάδα, όπως την ξέρουμε από τη δεκαετία του '70 και μετά.»