Tags: ΠΟΙΗΣΗ
[ ] και έγραφα, έγραφα μια ζωή βιβλία/ ίσως και για ν’ απομακρύνω τον μεγάλο σιωπηλό//
έτσι έδινα διέξοδο στα πολλαπλά μου τραύματα/ διέξοδο σ’ έναν άγριο ποταμό/ κι έτσι με την ψυχή στα δόντια/ και με το χέρι στο μολύβι/ θα συνεχίσω όσο διαρκεί το μέσα φως
O Τόλης Νικηφόρου με τον γνώριμο βαθειά ουμανιστικό και υπαρξιακό του λόγο καταφέρνει και με τη νέα του συλλογή να συγκινήσει/συγκλονίσει γράφοντας απλά και βατά ποιήματα για τα βάσανα, τις περιπέτειες αλλά και τις ελπίδες ολόκληρου του κόσμου: κληρονομήσαμε έναν κόσμο/ μες στο σκοτάδι και το φως/ μιαν απεραντοσύνη/ γεμάτη μουσικές και χρώματα/ άλυτα αινίγματα και πόνο// [ ] κληρονομήσαμε/ τις πέντε αισθήσεις μας/ και μέσα μας μιαν άβυσσο/ έναν απρόσιτο ορίζοντα/ κι έναν μοναδικό οδηγό/ που ονομάζεται ψυχή. Για άλλη μια φορά με περίσκεψη, φειδώ κι αγάπη καταθέτει τους εύηχους στίχους του, προσφορά στο θαύμα της ζωής δηλ. της κάθε είδους και διαρκούς δημιουργίας. Αποδεικνύοντας, δίχως έπαρση καμιά, πως τα ουσιαστικά, τα σοβαρά και τα μεγάλα β