Η ποιητική των
Θραυσμάτων συμπυκνώνεται σε ελάχιστες λέξεις με βάθος νοήματος και συναισθηματική ένταση. Το κάθε θραύσμα λειτουργεί ως αυτόνομο ποιητικό συμβάν από το οποίο αναδύονται υπαρξιακά ερωτήματα, στοχασμοί για τον χρόνο, τη μοναξιά, τη φθορά. Η ποιήτρια αξιοποιεί τη δύναμη της αφαίρεσης και της σιωπής, αφήνοντας τα κενά ανάμεσα στις λέξεις να συνομιλούν δυναμικά με τον αναγνώστη. Η εκφραστική λιτότητα αποτελεί μέσον αποκάλυψης μιας βαθύτερης αλήθειας, όπου η εμπειρία απογυμνώνεται από καθετί περιττό και παρουσιάζεται στην πλέον αυθεντική, ευάλωτη μορφή της.
Ακόμη τα Θραύσματα διακρίνονται για την οξυδερκή κοινωνική και ανθρωπιστική τους ματιά. Μέσα από τις επιγραμματικές συνθέσεις, η Αντιγόνη Πανταζή αναμετράται με τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συνείδησης, την υποκρισία των κοινωνικών διακρίσεων και την ευθύνη του ατόμου απέναντι στον άλλον. Η ποιητική της φωνή φέρει εξομολογητικό και την έγνοια του συλλογικού, καθιστώντας το ιδιωτικό της βίωμα κοινωνικό προβλη