Πεθαίνοντας θα στρέψω τα οράματα στον κρόταφο
Ψοφίμια
Συγγνώμη για τη γλώσσα μου
αλλά η σιωπή μου άνοιξε το στόμα της
μια κάννη εκπυρσοκρότησε
κοράκια κόκκινα ξεχύθηκαν στη νύχτα.
Νιώθω γυναίκα ρε!
Είμαι γυναίκα!
Σε προκαλώ
να με σκοτώσεις εν ψυχρώ
όπως εκείνη
και την άλλη
και την άλλη.
Τι με κοιτάζεις
σαν παράξενο πουλί;
Υπόσχομαι
πως δεν θα χρειαστεί
ν’ αλλάξουμε κουβέντα
ως το μνήμα.
Είμαι γυναίκα ρε σου λέω
τι φοβάσαι;
Πυροβόλησε.
Γαμώ τα παντελόνια σας ψοφίμια.
Δέκατη έβδομη ποιητική συλλογή του Χάρη Μελιτά τα τελευταία 30 χρόνια, με το γνωστό εύστροφο ύφος γραφής του συγγραφέα, την κοινωνική ευαισθησία, την αυτοσαρκαστική διάθεση, την τόλμη και το πικρό χιούμορ. Ένας ποιητικός κλαυσίγελος που έρχεται να συνεχίσει τον δυναμικό διάλογ