Αντί άλλου αντίδωρου…
Με τον Εθνικό Κήπο, είμαστε γνώριμοι από τα παιδικά μου χρόνια. Από όταν γεννήθηκα και μέχρι σήμερα, κάπου γύρω και τριγύρω του ζούσα και ζω. Ως παιδί, δεν τον χάρηκα. Άρχισα να τον ανακαλύπτω γύρω στα τριάντα μου, όταν στις μεγάλες μου βόλτες στην Αθήνα, τον διέτρεχα. Σε παρακμή αυτός, σε καλύτερη κατάσταση εγώ. Φίλοι αρχίσαμε να γινόμαστε μετά τα σαράντα μου, όταν χειμωνιάτικα πρωϊνά Σαββάτου, ξεδιπλώνονταν εμπρός στα πόδια μου τα μονοπάτια του.
Η σχέση μας από φιλική μετεξελίχθηκε σε συντροφική στα χρόνια της πανδημίας. Ο Κήπος ήταν η καθημερινή πρωινή σταθερά μου, στους μήνες της καραντίνας. Κάθε πρωί και λίγα περισσότερα μέτρα τρέξιμο στα μονοπάτια του, ασκήσεις στα παγκάκια του, διατάσεις στα κάγκελά του.
Τον πρώτο καιρό, έτρεχα χωρίς να βλέπω και χωρίς να ακούω. Μέτραγα βήματα και αντοχές. Οι σκέψεις με κατέκλυζαν με επιμονή και ένταση. Ο νους πάντα βρίσκει τρόπο να μας αποσπά από το παρόν, από τη σύνδεσή μας με τη στιγμή και με το σώμα μας, μεταφέροντάς μας στο βολικό παρελθό